Αναζήτηση

Τοσο μικρα σημαδακια, πως να καθρεφτισουν την αισθηση του ''εμεις'', ''μαζι'', ''γινομαστε ενα'' ;


<< ..."Όμως μην βιαστείς να βγάλεις συμπεράσματα. Ποιος μίλησε για έρωτα;"
"Σωστά! Εσύ έχεις ένα πρόβλημα με τις λέξεις. Θέλεις να δημιουργείς τις δικές σου για να περιγράψεις κάτι. Ωραία λοιπόν Κας, εσύ πως θα το ονόμαζες;" την προκάλεσε η φίλη της.
Η Κασσάνδρα σκοτείνιασε ξαφνικά. Δεν ήταν έτοιμη να ονομάσει αυτό που αισθανόταν, καμιά από τις υπάρχουσες λέξεις δεν την εξέφραζε ίσως μάλιστα και να την φόβιζαν. Φυλακή είναι οι λέξεις, οροθετούν, περικλείουν μια κατάσταση , την στενεύουν. Με ποια λέξη θα μπορούσε άραγε να ορίσει τον κρυφό διάλογο των ματιών τους; Ποια ήταν η κατάλληλη λέξη  για να περιγράψει το τρέμουλο της ψυχής τους όταν έλιωναν ο ένας πάνω στο κορμί του άλλου; Έρωτας, σεξ, πάθος, πόθος, αγάπη; Μικρές περιοριστικές λέξεις που καταλαμβάνουν λίγα χιλιοστά πάνω στο χαρτί, κλάσματα δευτερολέπτου στην εκφορά του λόγου. Τόσο μικρά σημαδάκια, πως να καθρεφτίσουν την αίσθηση του "εμείς'', ''μαζί'', ''γινόμαστε ένα";
Γιαυτό κι εκείνη προσπαθούσε να διαρρήξει την φυλακή των λέξεων, χρησιμοποιώντας συχνά άλλες, έξω από την καθιερωμένη σημασιολογία..
"Ονειροπαγίδα θα το ονόμαζα" είπε και την κοίταξε στα μάτια.
Η Σίλβα κατάλαβε. Πραγματικά μια ονειροπαγίδα είναι ο έρωτας. Φυλακίζει τους εφιάλτες μας και μας δίνει όμορφα όνειρα. Αλίμονο όμως αν σπάσει κάποιο φτερό! Βρίσκουν δίοδο οι φυλακισμένοι εφιάλτες μας κι επιστρέφουν.
"Ονειροπαγίδα λοιπόν!" Η Σίλβα χαμογέλασε και κοίταξε έξω, κατά τη λίμνη. Σκεφτόταν τη δική της ''ονειροπαγίδα'' που τα φτερά της είχα αρχίσει να σπάνε.  >>

από το βιβλίο "Μια νύχτα που κράτησε χρόνια"

Share this:

CONVERSATION

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου